Familie Kroezen

Visite van mama en Wallie!


13 t/m 25 oktober 2017

Wat hebben we er lang op moeten wachten, maar als er een ding is waar tijd goed in is, dan is het in gewoon doorgaan. Dus uiteindelijk werd het ook dit jaar weer gewoon 13 oktober, vrijdag de 13de nog wel! En dat was een fijne dag. We waren al vroeg wakker, iedereen was een beetje uitgelaten, want vandaag mochten we opa en oma op gaan halen van het vliegveld. Hoeraaaa!

Wat een fijn weerzien op het vliegveld. Liz en Zoe mochten mee met opa en oma ophalen. We passen namelijk wel met zijn allen in onze auto, maar niet als er ook nog koffers mee moeten.
Spyker heeft er ondertussen met papa thuis voor gezorgd dat er een lekkere vitaminebom voor ons klaar stond in de vorm van een smoothie. Alles om de jetlag te verminderen!

Gelukkig is ook Spyker weer herenigd! Ondanks de regen gaan we een mooie wandeling maken in Kaitoke park. Dat is niet al te ver rijden, maar wel een prachtig stukje natuur en dus ook een goede manier om weer bij te komen van een lange reis.

Zaterdags was er weer zon (en eerlijk is eerlijk, die is de rest van de tijd eigenlijk amper meer weg geweest!), dus konden we naar Cape Palliser rijden. Zo'n mooi stukje Nieuw Zeeland vinden wij dat, dat moesten we echt wel delen. De zeehonden daar zijn leuk om te zien, de vuurtoren is mooi en het vinden van de grote Paua schelpen is een avontuur op zich.

Het is 250 traptreden naar de vuurtoren toe. Dat is een stevige klim, dus daarna hadden we wel zin in onze boterhammen.

Deze zeehond was een beetje raar!

Deze bekijkt zijn maat eens. Wat doet die nou?!

Spring is in the air.

Een van mijn all time favoriete foto's! Wat je daarachter ziet is het zuidereiland. De besneeuwde toppen. Deze kun je alleen zien als het mooi helder is. En vaak als je ze wel met de gewone ogen kan zien, dan willen ze op een of andere manier niet blijven plakken op de cameralens. Deze keer gelukkig wel. Spookachtig toch?

En als je naar Cape Palliser gaat, dan is het zonde om op de terugweg niet even te stoppen bij de Putangirua Pinnacles. Je weet wel, die prachtige rotsformaties die ook mee hebben gedaan in LOTR. Indrukwekkend wat een beetje wind kan maken. En de wandeling er heen is ook mooi.

Voor de kinderen blijft het teruglopen door de rivier natuurlijk wel een van de grootste pleziertjes. Gewoon met de schoenen aan, dwars door de rivierbedding terug naar de auto waden.
We waren Spyker nog bijna verloren in het drijfzand, maar door een heldhaftige redding van mama en mijzelf is hij er gelukkig toch nog gewoon bij. :-)

En op de terugweg zagen we deze mooie wolk. Op advies van Roy er toch maar een foto van gemaakt. Goed idee! Het is leuk, want de Maori naam voor Nieuw Zeeland is Aotearoa, wat letterlijk vertaald "land van de langgerekte wolk" betekent. Nou, daar is hij.

Op zondag hebben we de verjaardag van Liz gevierd. Nu konden mama en Wallie ook de mensen zien die wij hier hebben ontmoet. We hebben maar liefst twee cakes (waarvan er eentje een beetje oneetbaar was, vanwege de weegschaal die een eigen leven ging leiden) en een appeltaart gebakken. Deze vielen blijkbaar wel in de smaak bij onze kiwi-vrienden, want binnen een half uur was er geen kruimel meer van over!
Op maandag moesten de kinderen weer naar school en de "grote mensen" zijn naar Wellington geweest. Daar is deze foto van, genomen in de kerk.

Op dinsdag heb ik met mama en Wallie een prachtige wandeling gemaakt. Roy heeft ons 's morgens afgedropt bij Tulsa Park en vandaar zijn we naar de Cannon Point trig gelopen. Daarna via de heuvelrug naar Birchville dam en dan beneden via de Hutt River trail weer helemaal terug naar huis. In totaal een tocht van 16 kilometer. Een zeer prachtige tocht! En een hele fijne dag.

Even uitrusten op de top. Gelukkig had ik het stijgen erger gemaakt in onze hoofden dan het in werkelijkheid was, dus behalve uitrusten waren we ons er ook over aan het verbazen hoezeer het meegevallen was. Haha.

Mama op de swingbrug bij Birchville dam. Die bruggen zijn mama's favoriete bruggen denk ik.

Hmmm....zo lijkt het net of we weer terug gelopen zijn naar de trig, maar dat is niet zo. De volgorde van de foto's is gewoon een beetje raar.

Op woensdagavond hadden de meiden hun eerste keer athletics! Brrr, het was een koude avond, maar wat hebben ze er veel plezier in gehad. Dit is een goede start van een nieuwe hobby voor Zoe en Liz denk ik.
Hier Zoe in actie!

En Liz natuurlijk ook! En weet je wat zo handig is? Dit is gewoon achter bij ons in het TMP (Trentham Memorial Park). Geen gedoe met lange reistijden dus, nee, gewoon hoppa de voordeur uit en een minuut later op plaats van bestemming zijn. Ideaal!

Vanaf donderdag had ik vrij gevraagd voor de kinderen. Dat is hier een stukje makkelijker dan in Nederland ("Hallo, mag ik de kinderen donderdag en vrijdag thuis houden? Hun opa en oma zijn er namelijk." "Ja natuurlijk, familie is belangrijker dan school") en de maandag was het Labour Day. Een heerlijk lang weekend dus met elkaar.
Op donderdag zijn we met de Cable Car omhoog naar de Botanical Garden gegaan en daarna met de shuttle naar Zealandia! Hier kun je de mooiste vogels zien die in Nieuw Zeeland voorkomen. En wij houden van vogels. Wat je op deze foto ziet is de typische Nieuw Zeelandse varen. Deze vorm staat voor een nieuw begin.

Dit is bijvoorbeeld de kaka. Een soort papegaai. Kaka is familie van de Kea. Een andere prachtige vogel!

De skyline van Wellington vanaf het uitzichtspunt in de Botanical garden.

En omdat we zo van natuur houden en het weer zo prachtig is, maar de kinderen geen zin hebben om een mooie, lange wandeling te maken, gaan we op vrijdag naar Staglands. Ook hier is van alles te zien van de plaatselijke flora en fauna.

De varkens gaan hier alvast met hun bek open staan als ze de bezoekers aan zien komen. Daarmee geven ze de niet zo stille hint af dat ze graag wat te eten zouden krijgen. De varkens...

Het paard mochten we niet voeren, maar gelukkig wel aaien.

Zoe en Liz prijzen de waar aan...

...terwijl Spyker de voorraad van de bar even wegwerkt.

Lente in oktober... Het is even wennen, maar het is toch echt zo. Deze moeder met ontelbaar aantal kuikentjes is daarvan het bewijs.

Wallie is de grote held van Zoe. Hij durft namelijk zomaar de emoe te voeren... Terwijl dit voor Zoe de engste dieren zijn die we maar kunnen bedenken. :-)

Nu is het alweer zaterdag, maar gelukkig nog altijd mooi weer. We besluiten naar de Red Rocks te gaan! Sowieso zijn de rode rotsen mooi, maar het kan ook zijn dat we nog een zeehond spotten.

Mannen onder elkaar.

Rode rotsen? Check!

Kijk, ik sta aan de andere kant van de wereld, maar ik val er toch niet af! Sterker nog, ik lijk nog steeds gewoon rechtop te staan!

Even een momentje van de zon genieten.

Prachtig toch?

Kijk! Toch nog een zeehond!....Oh, wacht, misschien is het toch Liz?

Heerlijke foto vind ik dit. De omgeving is zo mooi, iedereen poseert, maar is tegelijkertijd toch helemaal in zijn eigen wereld. Er gebeurt zo veel op deze foto!

Zondags hebben we een rustdag gehouden. Van al dat ondernemen word je best een beetje moe. En vooral Spyker had erg veel behoefte om met zijn vriend Az af te spreken. Ach ja, dat kan geregeld worden!
De maandag was een beetje een verrasdag. Eerst zijn we souvenirs wezen kopen in Paua world in Carterton. We zagen een bord "Stonehenge Aotearoa" en dat zijn we spontaan gaan volgen. Deze blokken beton waren het eindpunt!

Echter het waren niet zomaar blokken beton. Er schuilden vele verhalen achter dit bouwwerk over akoestiek, over religie, over astrologie en astronomie! Er was een man die vertelde machtig mooie verhalen over deze dingen. Ik heb deze dag ontdekt dat ik eigenlijk geen weegschaal ben, maar een maagd! En mama heeft ontdekt hoe je stem klinkt als je in het midden van zo'n constructie gaat zingen. En mama, die mensen die eigenlijk naast je in het gras zitten te flikflooien, die heb ik er gewoon af geshopt. Zo zie je er nog cooler uit!

Dinsdag waren de kinderen weer naar school en zijn we met de trein naar het Te Papa museum in Wellington geweest. Veel geleerd weer die dag! Leuk.
Maar toen werd het toch weer woensdag, want zoals altijd blijft tijd doen wat tijd nu eenmaal doet... Tijd om weer afscheid te nemen. Gelukkig wel pas in de avond, dus overdag konden we nog snel een rondje wandelen in Tunnel Gully! En de kinderen nog een spelletje spelen om het allemaal goed af te sluiten.

Zucht, en dan is het weer voorbij. Afscheid nemen is altijd lastig. Ik denk dat dat ook altijd wel zo zal blijven. Zelfs al weten we dat het deze keer eigenlijk helemaal niet zo vreselijk lang is. Over een kleine zes weken zijn wij alweer bij jullie.
We hebben er van genoten! Het was heerlijk om onze omgeving te kunnen laten zien en jullie mee te laten genieten van ons leven hier! Stiekem hopen we dat we jullie volgend jaar hier aan de kerst-bbq kunnen verwachten! Dikke kus!

Contact, stuur ons een mailtje!

Nieuw ZeelandNederlandUpper HuttUden
Aantal
inwoners
4.438.39316.947.90438.40041.302
Oppervlakte (km^2)275.04241.54354068
VlagNieuw ZeelandNederlandUpper HuttUden

© Brechje Kroezen